ما جنگ نمی‌خواهیم!

 مديران و مسئولان محترم جمهوري اسلامي ايران

     با سلام

19 سال است که از جنگ هشت‌سالة ايران و عراق مي‌گذرد. هنوز داغ مرگ جوانان وطن قلب‌ها را به درد مي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آورد. هنوز درد و رنج هزاران مجروح شيميايي، به‌ويژه در مناطق مرزي ميهنمان سينه‌ها را آکنده از اندوه مي‌کند. هنوز تکه‌های پيكر جوانان رشيدمان را روزانه در پارك‌ها و صحن دانشگاه‌ها به‌خاك مي‌‌‌‌‌‌سپاريم  و هنوز از آسيب‌هاي اجتماعي و اقتصادي تحريم‌هاي جهاني بر ضد ايران، مانند كمبود كالاهاي اساسي، میزان بالاي تورم، فقر ، بيكاري و فساد ناشي از آن نياسوده‌ايم  كه آواي شوم جنگ خانمانسوزي ديگری به گوش مي‌رسد ومسئولان كشورمان نيز، با طرح پاسخ‌هاي تند، گويي به استقبال آن مي‌روند!   

     امروز كه مشاركت مردم در يكي از مهم ترين تصميم‌هاي ملّي شان تا به اين حد ضروري است ، عدم حضور نهادهاي مدني همچون گروه‌ها، احزاب  اصناف، سنديكاها ، دانشجويان و دیگر اقشار مردم حاصلي جز جدايي مردم از حاكميّت و حاكميت از جامعة بين‌الملل نخواهد داشت.

     ما مادران صلح ايران با جنگ مخالفیم و پيشنهاد مي‌كنيم که محتواي بستة تعيين شده از سوي كشورهاي 1+5 در رسانه‌هاي رسمي كشور علني گردد.  ما باور داريم که اگر دولت ايران تعليق موقت غني‌سازي را بپذيرد و به مذاكرة مستقيم براي اصلاح شرايط آن تن دهد، افكار عمومي جهان به نفع ملّت ايران تغيير خواهدكرد و اجماع جهاني برضد كشورمان درهم خواهد شكست.

     بي‌ترديد ادامة تحريم‌ها و آغاز حملة نظامي  بيش‌ از همه ويراني و كشتار و آثار اسف‌بار خود را بردوش مردم خواهد نهاد. بنابر اين،  مردم بايد در اين تصميم سرنوشت‌ساز مشاركت داشته‌ باشند.

     هنوز گروه بزرگي از مردم بر اين باورند كه اگر پس از فتح افتخارآميز خرمشهر، كه عراق و حاميانش در موضع ضعيف‌‌تري قرار داشتند، پاي مذاكره مي‌نشستيم، احتمال پيشگيري از كشتارها، موشكبارانها وبمباران‌هاي وحشتناك شيميايي وجود داشت و سرنشینان هواپیمای ارباسی که بر فراز خلیج فارس پرواز می‌کرد جان خود را از دست نمی‌دادند.

      انتظار مادران دلسوخته و داغدیدة این سرزمین آن است که تا دیر نشده با گفتگو و حل صلحجويانة مسائل اختلافات را حل کنیم و، با طرح شعارهاي تند، آتش بيار معركه‌‌ای كه ابرقدرت‌هاي جنگ افروز به پا كرده‌اند نشويم.

                                                                               مادران صلح ايران

اسامی امضا کنندگان بیانیه «ما جنگ نمی خواهیم»:

اعضای محترم شورای امنیت سازمان ملل متحد

ما جمعی از مادران ایران، از طیفهای مختلف قومی و مذهبی، نگرانی عمیق خود را در بارة  وضعیت بحرانی کشورمان ایران و منطقة خاورمیانه با شما در میان می گذاریم .

ما جنگ نمی‌خواهیم!

 هموطنان را به امضاء بیانیه فوق دعوت می کنیم. لطفا اسامی خود را در قسمت «نظرات» وارد کنید.

و یا با ایمیل آدرس  peace.publicrelation@gmail.com  تماس حاصل کنید.

   هرسال، در نيمة بهار هفته‌اي به قدرداني از زحمت‌ها و رنج‌هاي دو همراه اختصاص  داده می شود: كارگر و معلّم. در ميان اين همه نمود از ثروت كلان و اسراف بي‌امان صاحبان مشاغل آزاد كم و بيش آسان، اين‌ این دو همراه هستند كه گلو پاره مي‌كنند و دست پينه مي‌‌زنند، كم توقّّع و پركار بودند. كارگر مي‌خواست اورا كار و حرفه‌اي باشد و شغلي "امن" تا لقمه‌اي حلال براي خانواده‌اش ببرد و معلّم حقوقي به موقع و درخور زيستي آبرومند.

 این درحالی است که  هر روز در اخبار می خوانیم و می شنویم که:

     "فرهنگيان بازنشستة سال 85 هنوز پاداش خود دريافت نكرده‌اند..."

     " زمزمة پرداخت اين مطالبات به صورت سهام عدالت شنيده مي‌شود..."

     "در سال‌هاي گذشته بيشترين افزايش حقوق فرهنگيان در دوران آقاي خاتمي صورت گرفت. از سال 1384 به هنگامي كه نفت گران‌تر شد، افزايش حقوق فرهنگيان با توجه به افزايش نرخ تورم نسبت عكس داشته‌است."

     "قيمت نفت به بشكه‌اي 110 دلار رسيد..."

     "طبق گفتة بانك مركزي نرخ تورم به بالاي 20/درصد رسيد...."

     "دولت اعلام نمود، افزايش حقوق فرهنگيان  درسال     حدود5/ درصد بوده‌است...."

    و هزاران خبر از این دست،

اکنون  ما مادران صلح ایران همزمان با ماه تقدیر از کارگران و معملمان هم آوا با همه مردم ایران می پرسیم : اين همه تعارف و تجليل از مقام معلّم و کارگر چه سود اگر حقوق مسلّم آن‌ها  به‌موقع داده نشود؟

    به چه گناه به  هنگام شكايت به خانة ملّت، به توهين و تازيانه تارانده مي‌شوند و هنوز تني چند در بند اتّهام. كجاست آن دادگاه صالحي كه محكوميت‌هاي سنگين از آن‌ها بردارد و محروميت‌از حقوقشان را لغو كند؟
      بي ترديد سعادت و توسعة همة ملّت در گرو آسايش و ترقّي همة اقشار و اصناف و حتّي نحله‌ها و جريان‌هاي فكري و فرهنگي درون آن است و درخت صلح هنگامي به بار مي‌نشيند كه عدالت در خاكش ريشه دوانيده باشد.

  به اميد آن روز   
مادران صلح ايران
                                                                                         
هرغنچة اميد كه روييده بر چمن
           حاصل ز پينة دستاني مصمّم است
          خانه برپا و شهر در گردش و نشاط
           اين كارگه زنده به كاري مسلّم است

  گویا سال جدید، چنانکه از طلیعه‌اش پیداست، سال  برخورد با فعالان سياسي و كنشگران جامعه مدني است. در نخستین ماه این سال، یعنی در روز سه شنبه 20 فروردین،  ماموران انتظامی خدیجه مقدم را در منزل مسكوني اش دستگير و با قرار وثيقة  يك ميليارد ريالي روانه بازداشتگاه وزرا کردند.
  
 خديجه مقدم اين مادر 56 ساله که سالها در عرصه های گوناگون جامعه مدني از جمله محیط زیست، جنبش زنان و استقرار حقوق بشر و صلح در ايران و جهان تلاشي مستمر و خستگي‌ناپذير داشته در شرايطي با اتهامهاي گوناگون مواجه شده است كه، بنا بر گزارشها، در برابر درخواست غيرقانوني ماموران دادستاني مبنی بر معرفي 8 تن از فعالان مدنی که به خانه او رفت و آمد می کردند مقاومت كرده و اقامت در زندان را ترجيح داده است.
 
 مقدم فعال جدی محیط زیست است؛ او در اين عرصه از پيشگامان حفظ محيط زيست در ايران به شمار  مي‌رود. از جمله فعالیتهای وی در این عرصه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: همکاری با شهرداریهای مختلف كشور برای آموزش تفکیک زباله در سطح شهر تهران و شهرستانها، به روش چهره به چهره، برگزاری سخنرانی و کارگاههای آموزشي گوناگون براي حفظ محيط زيست. اوعضو جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست، معترض همیشگی تخریب جنگلهای تهران و شمال ايران، مشوق و آموزگار  زنان کیان شهر برای تأسیس آشپزخانه عمومی غذای سالم بوده است. او سالها در زمینه کارآفرینی برای زنان و تشکیل تعاونیهای زنان نقش‌آفرين بوده.
 
  مقدم فعال خستگی ناپذیر جنبش زنان است؛ او در عرصة جنبش زنان از مبتكران راهها و روشهاي مسالمت آميز براي رسيدن به حقوق برابر و ارتقاي سطح كار و زندگي زنان به روشهاي شرافتمندانه است و  همواره برای تغییر قوانین تبعیض آمیز بر ضد زنان تلاش کرده است. مقدم از فعالان کمپین یک میلیون امضا و عضو کمیته مادران این کمپین است.
 
  مقدم فعال دلسوز حقوق بشر است؛ او حقوق بشر را امري همه جانبه دانسته و در تمام زمينه ها در جهت دفاع، حفظ و ارتقاي حقوق بشر تلاش كرده است. از جمله فعالیتهايش حضور گسترده در بازسازی بم و ايجاد فرهنگسرا براي بانوان،  حمایت بی دریغ از آسیب دیدگان اجتماعی و خانواده هاي آنها بوده است كه در كنار  دفاع از حقوق محرومان و اقشار فرودست جامعه  صورت گرفته و همواره زبانزد خاص و عام بوده است.
 
  مقدم یک مادر صلح و از مخالفان واقعي جنگ و خشونت و اعدام است؛ او یکی از صلح طلبان جامعه مدنی است که بارها با نوشته‌ها و سخنرانیهای خود خشونت و جنگ طلبی ارباب قدرت را در جهان به نقد کشیده و از شرکت در حرکتهاي اعتراضي ضدجنگ دریغ نکرده است. او در راه حفظ جان انسانها شبها و روزها راه شهرستانهای دور و نزدیک را پیموده تا با گرفتن  رضایت از اولیای دم از  اعدام جوانان و زنانی که خود قربانی آسیبهای اجتماعی بوده‌اند جلوگیری کند.
 
  اکنون، این بانوی فعال جامعه مدنی ، با چنين پيشينه‌اي با اتهام "اقدام علیه امنیت ملی" و "تشويش اذهان عمومي" مواجه و زنداني شده است. چه كسي باور مي‌كند كه خديجه مقدم امنيت ايران را به هم مي زند و موجبات تشويش اذهان ايرانيان را فراهم مي‌آورد؟ او، به هنگام دستگیری، در برابر این اتهامها در مقام دفاع از خود بهترین گواه را بر بی‌گناهی خویش آورده: "زندگی من بهترین گواه من است".
 
  انتظار و خواست ما اين است: "هر چه زودتر به بازداشت غيرقانوني خدیجه مقدم، این بانوی خير، نيك انديش، برابری خواه، صلح طلب و كنشگر جامعه مدنی ایران خاتمه دهید".

لیست اسامی امضا کنندگان این بیانیه در ادامه مطلب آمده است

سال نو آغاز شده بی‌آنکه نویدی از آسایش و امنیت شهروندان را در برداشته باشد. 

متاسفانه در نخستین هفته کاری سال جدید  شاهد گسترش دستگیری ها هستیم که دامان یکی از صلح‌طلبان جامعه مدنی را نیز گرفته است. خدیجه مقدم، این دلسوز آسیب دیدگان اجتماعی و کنشگر عرصه‌های زنان و صلح و حقوق بشر و محیط زیست، از روز سه شنبه 20 فروردین در بازداشت به سر می برد.

ما گروهی از مادران صلح ایران، همان گونه که دربیانیه های قبلی خود تأکید کرده‌ایم، معتقدیم که دستگیری و حبس و تعرض به معلمان، دانشجویان، پرستاران، روزنامه‌نگاران، نویسندگان، روحانیان، کارگران و همچنین فعالان جنبش زنان به بهانه‌های گوناگون رفتاری است که به بحران و تنش داخلی می‌انجامد و برای قدرتهای سلطه‌طلب خارجی دستاویزی می‌شود تا نقض حقوق بشر در ایران را  بهانه‌ای برای حمله یا اعمال تحریمهای گوناگون بر ضد کشورمان قرار دهند.

جمعی از مادران صلح؛ جمعه نهم فروردین به نشانه حمایت از حقوق بشر به دیدار خانواده های احسان منصوری, دکتر زهرا بنی یعقوب و منصور اسانلو رفتند .خانواده هایی که تلخی اتفاق های سال گذشته هنوز در زندگی شان حس می شود. در ادامه گزارش کامل این دیدار را بخوانید:

در قسمت اول و قسمت دوم  و قسمت سوم گزارش از همایش نه جنگ و نه تحریم ، خلاصه صحبت های  نیره توکلی، زهره تنکابنی، فریده غیرت و شیوا دولت آبادی، مینو مرتاضی و ناهید توسلی را خواندید. در اینجا خلاصه ای از دو سخنران آخر را ارائه می کنیم که این دو سخنرانی مورد توجه بسیار از سوی حضار قرار گرفت . ابتدا دکترحسین رفیعی با تشریح رابطه صلح و انرژی بحثی چالشی را در ارتباط با انرژی هسته ای پیش کشید و سپس الهه کولایی  به بررسی اثرات ویژگی منطقه و ارتباط آن با جنگ و تحریم پرداخت.
در ادامه مطلب خلاصه ای از سخنرانی های این دو را بخوانید:

در قسمت اول و قسمت دوم گزارش همایش نه جنگ و نه تحریم (پنجشنبه 25 بهمن ماه) که در آن مادران صلح  به بررسی آثار جنگ و تحریم در جامعه پرداختند، خلاصه صحبت های  نیره توکلی، زهره تنکابنی، فریده غیرت و شیوا دولت آبادی را خواندید. در اینجا به انعکاس ادامه این مراسم می پردازیم که درآن مینو مرتاضی به بررسی اثرات تحریم بر اقتصاد ایران پرداخت و ناهید توسلی نیز مروری داشت بر تاریخچه جنگ. در ادامه مطلب خلاصه ای از سخنرانی های این دو فعال اجتماعی و مدنی را بخوانید: